dulusçu heykəli

Keçmişin Palçıqdan Yaradılan İrsi: Dulusçu Heykəli Bakının qədim tarixi-memarlıq qoruğu olan İçərişəhərin dar, daş döşənmiş küçələrində gəzərkən şəhərin qədim ruhunu və sənətkarlıq ənənələrini yaşadan bir neçə maraqlı miniatür və küçə heykəllərinə rast gəlmək mümkündür. Bunlardan biri də Azərbaycanın ən qədim xalq sənətlərindən olan dulusçuluğa ithafən ucaldılmış Dulusçu heykəlidir. Bu abidə sadəcə bir sənətkarın təsviri deyil; o, əsrlər boyu bu torpaqlarda gildən möcüzələr yaradan, məişətimizi bəzəyən küplər, qablar istehsal edən naməlum ustaların əməyinə qoyulan hörmətin vizual ifadəsidir. Heykəlin Süjeti və Bədii Təsviri Dulusçu heykəli çox səmimi, realistik və insana doğma gələn kompozisiyada hazırlanıb. Heykəldə milli geyimdə olan orta yaşlı bir usta təsvir edilib. O, öz iş masasının (dulusçu çarxının) arxasında oturaraq növbəti gil qabını (küpünü) hazırlayır. Sənətkarın əllərinin hərəkəti, barmaqlarının gilə toxunuş tərzi o qədər canlı işlənib ki, sanki çarx hər an fırlanmağa başlayacaq və ustanın əlləri altında palçıq bir qaba çevriləcək. Onun diqqətli və bir qədər də yorğun baxışları işinə olan sevgisini və peşəkarlığını göstərir. Heykəlin ətrafında isə artıq hazır olan və ya qurumağı gözləyən digər gil qabların fiqurları yerləşdirilib ki, bu da kompozisiyanı tamamlayır və məkanda kiçik bir dulusçu emalatxanası ab-havası yaradır. İçərişəhər Mühiti və Turistik Əhəmiyyəti Dulusçu heykəlinin İçərişəhərdə yerləşməsi buranın tarixi konteksti ilə mükəmməl uzlaşır. Çünki orta əsrlərdə İçərişəhər təkcə yaşayış məskəni deyil, həm də sənətkarlığın və ticarətin mərkəzi olub. Şəhərin bu hissəsində dulusçular, dəmirçilər, xalçaçılar və misgərlər yan-yana fəaliyyət göstəriblər. Abidə məhz həmin tarixi dövrü vizuallaşdırır. Bu küçə heykəli İçərişəhərə gələn xarici turistlərin və yerli sakinlərin ən sevimli foto-nöqtələrindən biridir. İnsanlar heykəlin yanında dayanaraq, sanki usta ilə birlikdə gil qab hazırlayırmış kimi maraqlı fotolar çəkdirirlər. Heykəlin böyük və uca bir postament üzərində deyil, birbaşa insanların gəzdiyi daş yolun səviyyəsində qoyulması da sənətin xalqa nə qədər yaxın olduğunu simvolizə edir və vizual olaraq məkana xüsusi bir erqonomika qazandırır.