Teatr aktyoru

Kino aktyorundan fərqli olaraq, teatr aktyoru tamaşaçı ilə birbaşa və canlı təmasdadır. Burada "dubl" yoxdur — hər bir hərəkət, hər bir söz real vaxt rejimində baş verir və aktyordan maksimum diqqət və hazırlıq tələb edir. Aktyorun Əsas İş Alətləri Teatr aktyoru öz obrazını yaratmaq üçün üç əsas vasitədən istifadə edir: Səs və Nitq: Aktyorun səsi zalın ən son sıralarına belə aydın çatmalıdır. Bunun üçün o, tənəffüs texnikası və diksiya üzərində mütəmadi çalışır. Bədən Plastikası: Hər bir obrazın özünəməxsus yerişi, duruşu və jestləri olur. Aktyor bədənini idarə edərək qəhrəmanın yaşını, xarakterini və fiziki vəziyyətini ötürür. Psixoloji Təhlil: Obrazın daxili dünyasını anlamaq, onun motivasiyasını və məqsədlərini müəyyən etmək üçün aktyor psixoloji hazırlıq keçir. Tamaşaya Hazırlıq Mərhələləri Bir rolun yaradılması uzun və gərgin bir prosesdir: Məşqlər (Ekspozisiya): Rejissorla birlikdə pyesin oxunması, obrazın təhlili və səhnə trayektoriyasının müəyyən edilməsi. Geyim və Qrim: Aktyorun vizual olaraq obraza çevrilməsi. Bu mərhələ aktyora qəhrəmanının "dərisinə girməyə" kömək edir. Baş Məşq (General Repetisiya): Tamaşanın işıq, musiqi və dekorasiyalarla birlikdə tam şəkildə son sınağı. Məşhur Aktyorluq Sistemləri Dünya teatr tarixində aktyorluq sənətinə böyük təsir göstərmiş sistemlər mövcuddur: Stanislavski Sistemi: "Mən bu vəziyyətdə olsaydım, nə edərdim?" sualına əsaslanan, daxili səmimiyyət və "psixoloji realizm" tələb edən metod. Mixail Çexov Metodu: Obrazın "psixoloji jesti" və xəyali mərkəzi vasitəsilə xarici formadan daxili aləmə keçid. Bertolt Brext (Epik Teatr): Aktyorun obrazla tam birləşməməsi, ona kənardan baxması və tamaşaçını düşünməyə sövq etməsi (yadlaşdırma effekti).